این بازی بزرگ ترین دستاورد تاریخی را به همراه داشت. رو دست خوردن از دولتمردان بزرگترین بیداری

 را با خود برای ملت به همراه آورد.

حالا ملت رو بازی می کنند. اگر تا دیروز با در گوشی و ایما و اشاره راجع به سیاست سخن به میان می

 آمد ، امروز در کوچه ، خیابان ، منزل ، بر سر سفره به هنگام خواب همه جا و همه زمان عیان و آشکار از

 سیاست و بازی هایش حرف می زنیم.

در دوره ای مردم با دعواهای مستقیم و سر و کله و دست شکستن از حقوق فردی خویش دفاع می

کردند. راهرو های دادگاه ها پر از آدم هایی بود با اعضای باند پیچی شده . کلانتری ها پر از سر و صورت

 های خونین بود. در زندگی روستایی نزاع بر سر مرز بندی مزارع یا آبگیری و آب دزدی از همدیگر کار را به

 جایی می رساند که با بیل یا داس در دست به جان هم می افتادند. و در زندگی شهری دعوا ها بر سر

 دیوار خانه ها، حصار ها ، پشت بام ها، مالک و مستا جر ها  و... به جان یکدیگر می افتادند.

دوره ای بعد تر یک گام به جلویی بود که در واقع گامی پسین به حساب می آمد از دیدگاه جامعه -

شناسان و آن اینکه دعواها دیگر مسقیم نبود مردم کمی با هوش تر شده بودند ! کلاه برداری مد روز

شده بود و مثلن با پنبه سر بریدن !!! دوره ی بروکراسی در واقع به مردم یاد داد به جای خون و خون ریزی

 می توان با  اسناد و مدارک درست و حتی گاهی نادرست در دادگاه ها  حقی را به دست آورد یا ضایع

کرد.

راهرو ها پر از آدمهای کاغذ به دستی بود که شکایت از کلاه بر سر گذاشتن و کلاه از سر برداشتن کسی

داشتند !.تا جایی که حتی شاهد کلاه برداری پسر از پدر ، زن از شوهر ، و... بودیم. اینجا دیگر این

اعضای بدن نبود که جراحت دیده و زخمی می شد. بلکه روح و روان آدم ها ی دوران بود. روح و روان

انسانیت. می توان به عنوان مثال کم شدن ارباب رجوع های دادگاهای جزایی را گفت . وا از آن سر بر

تعداد پرونده به دستان دادگاه های حقوقی روز به روز افزوده می شد.

امابیداری مردم در ۲۲ خرداد بهترین ها را به ارمغان آورد. چند روز پیش مسافر تاکسی بودم که راننده اش

دو دستی بقیه پول مسافر را پرداخت می کرد. و راننده ی دیگری که برایت جوک می گفت تا از این فضای

بی اکسیژن کمی نفس بگیری با خنده هایت.

مهر بان شدن مردم با همدیگر را به وضوح می بینم. اگر تا دیروز خنده بر لب و خنجر در دست با هم می

زیستیم ! امروز نگاه ها پر از مهربانی ست و دل ها... و دل ها اما پر از حسرت!!! حسرت بر  معصومیت از

دست رفته ی  این مردم !!!

ما این همه مهر بانی و هشیاری را مدیون دولتمردان هستیم.

وقتی این همه خون بر خیابان خرداد ماه دیدم باورم نشد که انسان است در برابر انسان !! باورم نشد برادر در برابر برادر !! مدام گیج می زنم لای این وب ها. خبر ها . عکس ها. و هنوز باور ندارم مرگ آدمی را به دست آدمی!

در عکسی دیدم جوانی با نماد سبز چهره به چهره ی مردی سیاه پوش. سیاه و آهنین.مرد انگار غریبه بود. بور بود از جنس بلوند ها .

در عکسی دیدم مردی حدود پنجاه ساله .  باعینک طبی  که به عینک مطالعه بیشتر شبیه بود بر نوک بینی . اسلحه در دست ـ نمیدانم از کدام نوع ـ پیشاپیش جوانان معترض . چشم به دوربینی که انگار گفتند عمدن به دوربین نگاه کن تا ژستت خوب باشد ! و انگار که نئشه بود از تریاکی که در خون داشت. به تریاکی هایی می مانست که با تلنگری می افتاد.

در عکسی دیدم در ازدحامی مردی از جماعت فیلم هزار دستانی . چاقو به دست. انگار در انتظار طعمه ای که بدراند شکمی ! گلویی ! جانی. و انگار از پای چوبه ی دار رهایش کرده باشند و گفته باشندش: بکش تا نکشیمت !!!

حمله ور شدن  با سلاح و دفاع با دستانی خالی از سوی دیگر!  تصویر ایران امروز ماست.دفاع از خود امریست فطری و غریزی که در قانون هم توجیه دارد. اما حمله یعنی خشونت. حمله یعنی عبور از خط قرمز.

این ها چه کسانی هستند؟ این ها نه از جنس من هستند که می نویسم! و نه از جنس تو که می خوانی مرا !

مگر جوان ایرانی بلد است بکشد؟مگر همین جوان ها در سایه گشت های ارشاد ما بزرگ نشدند؟ مگر سی سال با همین ارشاد های خیابانی زیست نکردیم ؟ حالا چگونه می توان باور کرد که جوان ما  می کشد یا تخریب می کند ؟ 

من انگار حالم بد است ! می روم یک لیوان آب دماوند بخورم !!!

پاسخ این نبود!

درو کردن کار داس است !

حالا چه اتفاقی می افتد ؟ که بشمارند و بگویند اینقدر عدد تخلف شده و چون خللی به اصل قضیه وارد نیست پس اصل بر جای می ماند؟ اما با متخلفین برخورد قانونی می شود ؟

خوب اگر قرار بر این بود چرا همان اول این اعتراض را نپذیرفتید؟ چرا بی خون ریزی و مسالمت آمیز حل نشد؟

در ثانی این اختلاف آرا حالا متعلق به که خواهد شد؟ فرضن اگر ۳ میلیون تفاوت داشت  این ۳ ملیون رای حق کدام کاندیدبوده است؟ و اگر به حساب نیاید پس آن مردمی که این ۳ میلیون رای را دادند بیخود خودشان را خسته کردند؟